Curiculum Vitae

Yvonne van Woggelum (1958, Den Hoorn, The Netherlands)

Opleiding

Hogeschool voor de Kunsten Arnhem (Vrije Kunst)

Over het werk

Het grootste deel van het oeuvre van Yvonne van Woggelum bestaat uit acrylschilderijen op doek in een fotorealistische beeldtaal en met een magisch-realistische uitstraling. Qua sfeer sluiten ze soms aan bij de werken van de Waals-Belgische kunstschilder Paul Delvaux. Maar zonder diens nadruk op het bovennatuurlijke en het macabere. De spanning, die van Woggelum opbouwt in haar werken, is meer onderhuids. Juist het ontbreken van zingevende samenhang tussen buiten- en binnenwereld van de geportretteerde figuren maakt hen tot figuranten in een tot stilstand gebrachte film. Gevangen in inertie, ondergedompeld in lusteloze verveling, zich spiegelend aan zichzelf als een zich eindeloos verdubbelende Narcissus, verdrinkend in zijn eigen beeld.

Eerder schreef ik naar aanleiding van een tentoonstelling in het atrium van cultuurcentrum Cultura te Ede:
"Sinds een paar jaar doorbreekt de Rhenense kunstenares Yvonne van Woggelum de eenduidigheid van een sterk afgegrensd helder oeuvre van realistische groepsportretten in acrylverf met olieverfschilderijen van landschappen. Dit vanuit de behoefte aan meer spontane uitspattingen op het vlak van het schilderen." "Het is begrijpelijk, dat van Woggelum af en toe haar thematiek wil ontlopen, want erg vrolijk stemt de verbeelde mensvisie niet. Daarin is de mens veroordeeld tot een vorm van individualisme, dat hem of haar isoleert van al het andere. We zien poserende figuren, vaak geplaatst in een weinig flatterend kil blauw licht en even vaak lijkt de groep slechts te bestaan uit houdingvariaties van die ene centrale persoonlijkheid. We kunnen niet spreken over een omgeving, want die is slechts een monochrome achtergrond. Boven alles uit domineert de strakke ordening van de compositie".

Ondanks de krachtige input van de aldus gevisualiseerde werkelijkheid gaat er een strenge formaliteit uit van de werken. Een zoeken naar ordening tussen beeldelementen, een balans tussen verstarring en dynamiek, tussen de vervreemding en het alledaagse. Een dergelijke weergave vergt zowel engelengeduld als nietsontziende concentratie. In dunne lagen wordt de verf schraal op het doek aangebracht en bij voortduring wordt de compositie bijgesteld totdat er een beeld van dwingende helderheid ontstaat. Het mag niet verbazingwekkend zijn, dat deze schildermethode bijzonder arbeidsintensief uitvalt en dat het oeuvre van de schilder slechts langzaam aangroeit. Als reactie op dit gegeven is van Woggelum tevens landschappen gaan schilderen met olieverf op doek. Een uitbreiding van haar thematiek, die haar een grotere mate van spontaniteit toestaat in het werkproces. En een verrijking van de toegepaste techniek van schilderen door de nadruk die op de verfhuid komt te liggen.

Over deze ontwikkeling in het oeuvre van Yvonne van Woggelum schrijf ik in de eerder aangehaalde recensie op de kunstpagina van Dagblad De Gelderlander:
"Boven alles uit domineert de strakke ordening van de compositie. Aan dat uitgangspunt blijft ze ook trouw in de eigen landschapsschilderijen, maar daarnaast vormt de verfhuid het sterk verlevendigend element."

Antonie den Ridder, mei 2009

Exposities:


> Terug naar boven